നഗരം പറഞ്ഞത്‌

പണ്ടൊക്കെ-
സ്നേഹം നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ മാത്രം
സമൃദ്ധമായിപ്പടർന്നിരുന്നു.

നഗരങ്ങൾ വളർന്നപ്പോൾ
ഗ്രാമീണരായ ചിലർ
ഉപ്പേരിക്കും ഉപ്പിലിട്ടതിനുമൊപ്പം
സ്നേഹത്തിന്റെ നടുതലകളും
വിരുന്നുകാർക്കു കൊടുത്തു.

പലരും
മടക്കയാത്രയിലെ
ട്രെയിൻമുറികളിൽ തന്നെ
അതു മറന്നുകളഞ്ഞു.

എന്നാൽ
ജിജ്ഞാസുക്കളായ ചിലരൊക്കെ
ടെറസ്സിന്റെ കുഞ്ഞിച്ചതുരത്തിൽ
അതു നട്ടുവച്ചു.

ഓരോ പുലർച്ചയ്ക്കും
ഓരില-
യീരില
വിരിയുന്നുണ്ടോ എന്നു
നോക്കി
നോക്കി
അതൊരു ശീലമായി.

ഇന്ന്
ഓർക്കിഡുകൾക്കൊപ്പം
സ്നേഹത്തിന്റെ വിവിധ വർണങ്ങളും
നഗരതുറമുഖങ്ങളിൽ നിന്ന്
കയറ്റിയയയ്ക്കപ്പെടുന്നു.


(ഡി.സി ബുക്സ്‌ പ്രസാധനം ചെയ്യുന്ന 'നാലാമിടം-ബ്ലോഗ്കവിതകൾ' എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിലേക്ക്‌ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞു)

അസ്തമയക്കാഴ്ചകൾ

വൃദ്ധസദനത്തിലെ മേശമേൽ
അസ്തമയത്തിന്റെ ഒരു കിരണം
അരും കാണാതെ കിടന്നു

പേലവമായ
അതിന്റെ പുറന്തോടിനു മേൽ
കാലത്തിന്റെ സ്വർണ്ണനൂലുകൾ

ഒടുക്കം
ചായപ്പാത്രം എടുക്കാൻ വന്ന
പരിചാരകനാണതു കണ്ടെത്തിയത്‌.

വികാരഭേദമേതുമില്ലാതെ
അയാളതു
ചവറ്റു വീപ്പയിലിട്ടു.

കാഴ്ചയുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ

വിശദാംശങ്ങളാണ്‌ ആദ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടത്‌..
നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അരികുകളിൽ
ഭംഗിയായി തുന്നിച്ചേർത്തിരുന്ന
കസവുനൂലിഴ കാണാതായി.
എന്നാലും സാരമാക്കിയില്ല..

പിന്നൊരിക്കൽ
നാനാർത്ഥങ്ങളുടെ ശേഖരത്തിൽ നിന്ന്
നമുക്കുള്ളതു കാണാനാകാതെ കണ്ണു കടഞ്ഞു.
ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്നു തോന്നി..

ശരിക്കും ഗൗരവമാർന്നതു പിന്നീടാണ്‌..
ഭൂമിശാസ്ത്ര പഠനത്തിനുള്ള നോട്ടു തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ
സാന്ത്വനത്തിന്റെ പച്ചത്തുരുത്തുകൾ കണ്ണിൽപ്പെട്ടില്ല !!

അങ്ങനെയിരിക്കെ
കടലാഴങ്ങൾ കടന്ന്
കണ്ണീരുമുപ്പും മണക്കുന്ന
കൈകളുള്ളൊരാൾ
വീട്ടിൽ വന്നു.

പ്രശ്നം കേട്ടു കഴിഞ്ഞ്‌
'എത്ര നിസ്സാര'മെന്നു ചിരിച്ചിട്ട്‌
അയാളൊരു കുഴമ്പു തന്നു.

കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടിയെങ്കിലും
ഓരോ ദൃശ്യങ്ങളിലും കടലിരമ്പുന്നുണ്ടെന്ന്
എനിക്കു്
തോന്നിത്തുടങ്ങിയതന്നു തൊട്ടാണ്‌

നിന്റെ കത്തുകൾ

നിന്റെ കത്തുകൾ
വസന്തകാലത്തു വന്നവ...

പൂത്തുലഞ്ഞ രാജമല്ലി...
മൃദുലഭാവങ്ങളുടെ ഉമിനീരിൽ
അലിഞ്ഞു പോയ ലിപികൾ


നിന്റെ കത്തുകൾ
വർഷകാലത്തു വന്നവ...

സദാ പെയ്യുന്ന പ്രണയമരം...
സാന്ത്വനത്തിന്റെ കടലേറ്റങ്ങളിൽ
കാണാതാകുന്ന വാക്കുകൾ


ശിശിരത്തിൽ വന്നവയ്ക്കൊക്കെ
കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം...

ഒളിഞ്ഞുനോക്കുമൊരോമനത്തിങ്കൾ..
കമ്പിളി നൂൽ പുതച്ച്‌
അലസഗമനം നടത്തുന്ന നാനാർത്ഥങ്ങൾ


വേനലിൽ അപൂർവമായെത്തിയ കത്തുകൾ
ഹൈകു പോലെ ഹൃദ്യം

നിനക്ക്‌..
സ്വന്തം...
പിന്നെ പകുതിയെരിഞ്ഞ കൈയൊപ്പും..

ആലില

ആലിലയ്ക്കുള്ളിൽ
നേർത്ത പച്ച ഞരമ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ്‌...
പേടിയുടെ നൂലുകൾ.

കണ്മുനയേറ്റാൽ..
ആരാനും വിരൽ ഞൊടിച്ചാൽ...
ഓരില-
യീരില-
മൂവില
വിരിച്ച്‌
ആലിലയാടിത്തളരും

എന്നിട്ടും
പ്രളയാന്ധകാരത്തിൻ
നീലനീലമാം വിരിപ്പിനുള്ളിൽ
വിരലുണ്ടുമയങ്ങാൻ
പേടിയുടെ ആലില വട്ടമല്ലാതെ
ഒന്നുമേ കണ്ടില്ലല്ലോ.

തികച്ചും സാധാരണം

പ്രണയത്തിന്റെ വലിയ ഭംഗികൾ എന്നെ ആകർഷിച്ചിട്ടില്ല..
കടൽ പോലെന്നോ
ആകാശം പോലെന്നോ
ഒക്കെപ്പറഞ്ഞ്‌ നിങ്ങൾ നിരത്തിയ ബിംബങ്ങൾ
ഏന്റെ പ്രജ്ഞയുടെ പരിമിതികൾക്കപ്പുറത്ത്‌
വീണുകിടന്നു.

കാഴ്ചവട്ടത്തെത്തിയ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രമായി എന്റെ ശ്രദ്ധ

പരിഭവിച്ചു നിന്നു പൊഴിഞ്ഞു പോയ രാജമല്ലിയോ
ഒറ്റക്കുടയെപ്പൊതിഞ്ഞ നിറമഴയോ
പോലെ ഋജുവാർന്നത്‌.

ഇല്ല..
ഒരു പുസ്തകത്തിലും എന്റെ പേരു ചുവന്നു തുടുക്കുകയില്ല
അസ്തമയത്തിന്റെ ഒരു വീഥിയ്ക്കും
എന്റെ പേരു വീഴുകയില്ല.
വീണപൂവുകളെക്കുറിച്ചെഴുതുന്ന ഒരാൾ
ഒരുവേള അസ്വസ്ഥനാകാമെന്നുമാത്രം.

പേടി

സമർപ്പണം: ഉപയോഗം കുറഞ്ഞ്‌ അനുദിനം മരിക്കുന്ന അമ്മ മലയാളത്തിന്‌)


അക്ഷരപ്പിച്ച വച്ച ആദ്യനാൾ തന്നെ
'അ' എന്ന കിനാവള്ളി
കണ്ടു പേടിച്ചു കരഞ്ഞു

പിന്നെ..
അമ്മ
അമ്മിഞ്ഞ
അമ്പിളിക്കലയിലൂടൂർന്ന്
കൗതുകത്തിന്റെ തിരനോട്ടം

പൊന്നുണ്ണിയുടെ തിടമ്പേറി
'ആ'യുടെ ഗജമസ്തകം
ആലവട്ടപ്പെരുമ

ഇല
ഈച്ച
ഉരൽ
ഊഞ്ഞാലിലാടുമ്പോഴേക്കും
വിരലിൽ വരമൊഴിയുടെ
വഴക്കം

അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ അച്ഛനെഴുതിയ ആദ്യ കത്ത്‌
കവിതയുടെ ആദ്യ വല്ലരി
ഇടപ്പള്ളിയെ സന്നിവേശിപ്പിച്ച ആദ്യത്തെ പ്രണയ ലേഖനം

അമ്മയ്ക്കെഴുതിയ തോരാമഴക്കത്തുകൾ
നിലാവിൽ ജീവൻ വയ്ക്കുന്ന ഒരോർമ്മക്കുറിപ്പ്‌
പരിഭവത്തിന്റെ നിറമഞ്ഞ...

ഒക്കെ
ഒടുക്കം
സംജ്ഞകളുടെയും
ചുരുക്കെഴുത്തുകളുടെയും
മുട്ട വിരിയുന്ന
ദിനോസർ ഗ്രാമങ്ങളിൽ
വിസ്മൃതമായേക്കാമെന്ന്
ഞാൻ പേടിച്ചു.